A wiecie co się bardzo liczy w życiu? Otóż - poczucie humoru... Śmieszna prawda, ale prawda. Wielu lamów tybetańskich tak mówi. No bo bez poczucia humoru, bez dystansu, bylibyśmy żałośni... My - ludzie. Niestety świat jest taki jaki jest, niestety sami zapracowaliśmy sobie, że jest tak. Więc - skoro nie zgadzmy się na zastany stan rzeczy - powinniśmy dążyć do zmiany. A najprostszą rzeczą jest właśnie poczuciue humoru. Dlaczego? Dlatego, że zapodaje luźną przestrzeń i "odkleja" od skostniałych i twardych przywiązań. Oczywiście nie chodzi tu o śmianie się z ułomnej babci-staruszki, tylko o dystans do rzeczy dziania się. Chyba jasne?
Trzeba jeszcze wiedzieć, że buddyzm BEZ współczucia jest taki, że o kant dupy go potłuc
NIE MOŻNA praktykować medytacji nie mając współczucia. Słowo "współczucie" nie oddaje pełni tego o co chodzi - bo biega tu o współ-odczuwanie, czyli o umiejętność wtopienia się w daną sytuację. Nie znaczy to, że jeśli zmiażdżymy ślimaka, to mamy odczuwać jego cierpienie. Ważnym jest to, aby WIEDZIEĆ, że ślimak cierpiał. Buddyzm (a właściwie - Droga Środka) stwierdza, że WSZYSTKIE istoty czujące posiadają zarodki bycia doskonałym. Doskonałym, czyli pozbawionym wewnętrznej gry. Gry samozapętlającej się. Budda (istota doskonała) nie marzy, nie gdyba - odbiera świat takim, jaki jest. Zapewne znacie takie stany, nawet chwilowo - kiedy patrzący stapia się z przedmiotem patrzenia. Typowym przykładem takiego stanu jest... orgazm. Ale orgazm to małe miki wobec absolutnego wyzwolenia umysłu. Pewien lama powiedzał, że nawet najnamiętniejszy seks dobranych kochanków wypada bardzo mizernie wobec stanu i radości Buddy.
No bo chyba nie ma nic ponad? Nawet bogowie są uwikłani w prawo przyczyny i skutku. Na przykład taki Jah (z nieba Trzydziestu Trzech) uzurpuje sobie, iż jest Stwórcą. O, o, o - takiego wała!