Zielarstwem ktoś się zajmuje?

[global]

No to witamy kambek! A książkę Łukasza Łuczaja "Dzikie rośliny jadalne Polski" mam i stoi na honorowym miejscu.

[Łoś]

A z tej komosy to co, liście? Młode, stare?

[global]

Ja używam całej rośliny - zrywam tak mniej więcej do 1/3 wysokości, łącznie z młodymi owockami. Teraz jest bardzo dobry okres na zbiory. Muszę jednak ostrzec, że komosa działa wybitnie na wiaterki. Fasola przy niej to pikuś. Dobrze jest sparzyć roślinkę przed użyciem, albo wymoczyć minutę we wrzątku, a wodę odlać.
I proszę nie szukać lebiody w promieniu 200 metrów od mojej chałupy. Wszystko wychlastałem. Bez obaw zbieram - mieszkam w dość czystej okolicy, gdzie nie ma przemysłu i samochodów niewiele. W końcu to Mazowiecki Park Krajobrazowy.

[Łoś]

Akurat ze zbieraniem komosy nigdy nie ma problemu, wszędzie tego pełno. Do tej pory nigdy jej nie gotowałem, tylko na surowo młode liście. Zobaczymy co z tego wyjdzie.
No przecież, Otwock to wręcz dziewicze tereny, niezmierzone połacie dzikich, mazowieckich sosen. O jakimkolwiek zanieczyszczeniu nie ma mowy! A nawet jak jest, myślę że nie bardziej niż warzywa ze sklepu .

[global]

No właśnie! Przeca najlepsza yerba to tylko z Otwocka!
Na początek polecam samą komosę a'la szpinak. Jest naprawdę smaczna, wolę ją od przereklamowanego szpinaku. Można też gotować owocki wraz z nasionami. A zupełnie dojrzałe nasiona mielić na mąkę.
Dzisiaj zaś nazrywam i uwarzę dzikiego szarłatu szorstkiego (fot. poniżej) - tego ci u nas też dostatek. Tu stosuję wyłącznie liście. Można też dodać trochę liści z ozdobnych odmian amarantusa (czyli szarłatu), albo z odmiany spożywczej, hodowanej dla mącznych nasion. Szarłat jest zapomnianą rośliną i często "prorokowany" jest jako zboże przyszłości.

[Łoś]

Ogólnie to, że takie rośliny są zapominane jest przerażające. Ludzie nie mają czego jeść, nie wiedząc że to co rośnie przed ich domem mogłoby ich wyżywić. Ponadto gdy się dowiedzą często jest jeszcze oburzenie "jak można coś takiego jeść". A wszystkich tych rzeczy nie jemy dziś tylko dlatego że "nikt tego nie je".

[global]

I niewiedza na temat roślinności, która nas otacza jest wprost kolosalna np. wnuczek mojej sąsiadki zerwał kwiatek mniszka i zaczął go żuć, babcia wpadła w panikę i chciała wezwać pogotowie... Ot, znachorka
Natomiast Paragwajczycy cenią sobie kobiety - zielarki zwane "yuyeras", na YerbaStory napisałem co nieco w tym temacie:
Yuyera – paragwajska zielarka i lekarka | Yerbastory.pl

[global]

Wybieram się właśnie na wrzosowe żniwa. A tego dobra w okolicy mam ojojoj, albo jeszcze więcej. Warto się zainteresować rośliną, bo:

Wzmacnia wytrzymałość fizyczną i psychiczną. Wpływa pozytywnie na relacje z otoczeniem, empatia, współczucie, takie tam. Pomaga uczynić związek stabilnym i harmonijnym, to z magii miłosnej. Rozjaśnia umysł, rozwiewa wątpliwości. Obdarza siłą i odwagą. Wspiera rozwój osobowości. Usuwa wewnętrzne blokady. Oczyszcza, ma działanie ochronne i wspomagające. Pomaga przezwyciężyć zło.

Zacytowałem z pewnego forum i potwierdzam, że tak jest.

[El Patron]

No dobra, a co z tym wrzosem, trzeba go tak po prostu zjeść?
na surowo?

[global]

Można i na surowo. Ja tak robię. Ale zielarze zalecają zalać łyżkę suszu pół litrem wody i popijać trzy razy dziennie. Ja stosuję większe dawki, czyli 4 -5 łyżek wygotowanych w pół litrze wody. Tylko na siku w nocy wstaję ze trzy razy, bo wrzos moczopędny jest. Bardziej od chmielu.