Yerba mate krok po kroku

[maciejslu]

Szanowne Koleżanki i Szanowni Koledzy!

Wiele razy wyjaśniałem, że daleki jestem od pouczania kogokolwiek, jak przyrządzać yerba mate. Dlatego pozwólcie, że w ramach misji edukacyjnej (z wykształcenia jestem wszak nauczycielem) i aby nikogo nie urazić, opiszę jak ja przyrządzam swoją porcję.

Przede wszystkim szykuję sobie termos (mój wygląda tak):



Do tego oczywiście potrzebna jest yerba i matero (w moim przypadku dzisiaj tykwa w skórze o niezbyt dużej pojemności i La Merced de Monte):

[maciejslu]

Uzyskanie wody o optymalnej temperaturze zwykle stanowi problem, zwłaszcza wobec braku termometru. Pozwólcie więc, że opowiem, jak to zrobić najprościej.

Do termosu wlewam szklankę przegotowanej wody o temperaturze pokojowej:



...a potem dolewam do pełna wrzącej wody wprost z czajnika elektrycznego:



Dzięki temu zabiegowi bez zbędnego czekania uzyskuję wodę o temperaturze jakichś osiemdziesięciu stopni Celsjusza, czyli dla mnie idealna do zalewania yerby.

[maciejslu]

Teraz pora na przygotowanie suszu. Jak zapewne zauważycie na nastepnym zdjęciu, zabezpieczam otwarte paczki yerby przy pomocy wielofunkcyjnego elementu trzymającego w ryzach, wykonanego z tworzywa sztucznego. Czyli... klamerką do bielizny:



Wprawdzie u mnie w domu yerba nie wietrzeje, bo nie ma kiedy, ale jakieś pół roku temu nawiedziły mnie latające robaki, przywiezione razem z orzechami włoskimi z działki od Mojego Teścia. Teraz juz ich chyba nie ma, ale nawyk zamykania wszystkiego pozostał.

Do nasypania yerby do naczynka nie używam żadnych nabierek czy łyżeczek, tylko sypię prostu z torebki:



Przy odrobinie wprawy takie otwarcie paczki, aby można było utworzyć praktyczny dziubek, jest sprawą prostą.

[maciejslu]

Staram się zwykle nasypać około pół naczynka suszu (dla mnie ilośc optymalna, jak chcę mocniejszy napar, biorę większe naczynko):



Teraz pozostaje tylko ułożyć odpowiednio susz w naczynku. Ja robię to w ten sposób; najpierw odwracam naczynie pod sporym kątem, ale nie aż "do góry nogami" i lekko potrząsam:

[maciejslu]

Efektem tego zabiegu jest odrobina pyłu na ręce i obrzeżu witoli:



... oraz spadzisty kopczyk wewnątrz naczynia:

[maciejslu]

Ustawiam naczynie w taki sposób, aby susz był "po mojej stronie", a w wolne miejsce wkładam bombillę, ukladając ją na powierzchni suszu, przy dnie naczynia:



W to miejsce również sypię cukier (jedną łyżeczkę), jeśli mam na to ochotę (dzisiaj wprawdzie nie miałem, ale dla dobra całego opisu zdecydowałem się poslodzić):

[maciejslu]

W tej sesji użyłem cukru trzcinowego. O, takiego:



Potem ostrożnie na cukier wlewam wodę z termosu:

[maciejslu]

Wodę wlewam w takiej ilości, aby jej poziom nie osiągnął wierzchołka kopczyka z suszu; to właściwie nawet nie jest pierwsze zalanie, tylko proces formowania tegoż kopczyka:



Woda prawie natychmiast zostaje wciągnięta przez susz:

[maciejslu]

Teraz przychodzi pora na zalanie uzupełniające:



... oraz na przeniesienie się z kuchni do pokoju (a pragnę zwrócić uwagę, że wszystkie dotychczasowe zabiegi przeprowadzałem w kuchni, głównie z powodów organizacyjnych):



Razem z naczyniem w pokoju ląduje termos i cukierniczka, co widac na zdjęciu.

[maciejslu]

Po ustawieniu naczynia na swoim miejscu (czyli pod ręką) dolewam wody do pełna (ale nie tyle, aby zamoczyć wirolę!):



Po chwili przychodzi pora na pierwszy łyk: